Nog
-56 dagen
te gaan!
En dan ben je even stil...

Ik ben geen stil persoon. Mensen die mij niet goed kennen, denken dat misschien wel. In grote groepen ben ik rustig, maar 1 op 1 ben ik geen stil persoon.

Maar toch ze had me stil. Voor even. Even wist ik niet meer wat ik moest zeggen en in dat even was het beslist niet stil in mijn hoofd.

Want wat moet je zeggen als die hele goede, lieve en spontane vriendin met het slechte nieuws komt.

Met keihard kutnieuws.

Waar ik misschien wel het meest stil van werd is de kracht die iemand uit kan stralen op het moment dat alle zekerheden een vrije val in het donker nemen.

Ik herkende het van mijn moeder. Terwijl wij ook toen de woorden bij elkaar probeerden te vinden om ook maar iets uit te kunnen stamelen, stond zij fier en vastberaden klaar; kom maar op, komende juni ben ik gewoon bij de Alpe. En ze was er ook.

Waar halen ze in godsnaam de kalmte en de kracht vandaan om het vervolgens ook nog eens zo uit te stralen. Ook al woedt de onzekerheid en paniek bij tijd en wijlen, vooral de kom-maar-op uitstraling voerde het hoogste woord.

Ze houdt de mensen om haar heen rustig en geeft ze vertrouwen in een goede afloop. En andersom hopen wij maar dat wij dat ook kunnen betekenen. Meer kunnen we niet doen en meer durven we ook niet te wensen.

Vanochtend hadden we even contact, lang voordat de eerste stap naar die goede afloop op de operatietafel gezet zou worden.

Weer die kalmte en rust… en weer heeft ze me stil!

In juni fiets ik voor je, lieve Syl… natuurlijk fiets ik voor je!

En dan kijk je met dezelfde rust en kracht terug op hoe jij dit hebt geflikt!

Hey Cancer, you picked the wrong bitch!



Een jaar van alles de eerste keer

En dan is het jaar ineens bijna om, een jaar van alles de eerste keer.

De eerste keer proosten op een nieuw jaar zonder haar, de eerste verjaardagen zonder haar, de eerste keren dat de vriendjes aan opa zonder oma worden voorgesteld, de eerste keer thuiskomen van vakantie met opa zonder oma op het bankje voor het huis.

De lege plek doet pijn maar de lege plek wordt ook gevuld met talloze herinneringen.

Voor mij was het een jaar van terugblikken en vooruitkijken, van stil proberen te staan bij de kleine mooie momenten in plaats van het maar door moeten draven.

Met trots kijk ik terug op een jaar waarin mijn dochters, mijn vrouw en vooral mijn vader de lege plek wisten te vullen met liefde en veerkracht.

In juni heb ik het vuur opnieuw gevonden om door te knokken tegen de ziekte die voor de lege plek heeft gezorgd.

Ik had mijn moeder graag verteld over de overdonderende motivatie die de wetenschappers tijdens de uitreiking van de Bas Mulder Award uitspraken en die bij mij recht mijn hart in kwam. Dáár doen we het voor!

Had mijn moeder graag verteld dat ik gedaan heb wat ik haar beloofd heb; tot over het randje gaan en daarna nog een keer. Na de derde klim kon ik niet meer. Maar zij knokte ook door nadat ze weer tot over het randje was gegaan in haar gevecht; keer op keer.

Ik had haar graag verteld dat de zesde klim de mooiste van de dag was. Al was het alleen maar omdat Amy mij erdoorheen kwebbelde, was het eerder niet steeds andersom?

‘ Zonder de inzet van al die mensen die zich al jaren hebben ingezet voor onderzoek denk ik niet dat ik komende juni er bij had kunnen zijn’ zo stak mijn moeder mij een hart onder de riem begin 2014.

Die woorden neem ik weer mee het nieuwe jaar in. We blijven knokken.

En in juni zal de plek niet minder leeg zijn maar het hart en het vuur deste voller.

Iedereen een heel fijne jaarwisseling en op naar een fantastisch maar vooral goed, gezond en gelukkig 2017

Sportieve en warme groet Erwin


Klik HIER om een bericht of reactie achter te laten in het Gastenboek.

Impression design + internet Enkhuizen, grafisch ontwerp, websites, website, webdesign, intranet, content management systemen (CMS)