Dat pikken ze ons nooit meer af!

We vergeten af- en toe dat mijn moeder ziek is.

Vergeten dat kanker deel van ons leven is geworden op een manier die we een half jaar geleden nog niet kenden. Vergeten bijna de verdriet en machteloosheid die we voelden toen de bom naar binnen werd gegooid.

Want het gaat goed met mijn moeder, naar omstandigheden gaat het zelfs heel goed. De chemo’s doen hun werk en slaan beter aan dan dat we durfden te hopen en de tumoren slinken harder dan we verwachtten.

Het heeft langzaam z’n plekje gekregen en dat gaat af- en toe zo makkelijk dat ik me er bijna schuldig onder voel. Dat ik schrik als ik een paar dagen niet gebeld heb; gewoon om te vragen hoe het gaat.

Omdat het allemaal zo gewoon lijkt te worden.

We koesteren de speciale momenten meer dan we deden.
Waar ik voorheen de aanwezigheid van mijn ouders als een soort vanzelfsprekendheid tot me nam, beleef ik de momenten intenser. Worden de normale dingen ineens weer heel speciaal.

Een maand geleden stelden wij mijn moeder gerust;
‘Als je het niet trekt, kom je gewoon een ander rustig moment voor de verjaardag van Amy. Dat geeft niets en in gedachten ben je er gewoon bij’. Gisteren was mijn moeder er gewoon bij, genoot van de gezelligheid, genoot van de vriendinnen die bij haar 14 jarige kleindochter langskwamen.
Het leek bijna gewoon.

In juni is mijn moeder er voor de vijfde keer bij tijdens Alpe d’HuZes.
Beleeft ze voor de vijfde keer hoe iedereen in die week een kroon zet op een jaar geld bijeen brengen, op een jaar trainen en op een jaar vol motivatie om die berg op te vreten.

Op 5 juni fiets ik samen met Amy de Alpe op. Zullen we mijn vader en moeder in de armen sluiten als we boven komen.

Op 6 juni zal ik de Alpe nog zes keer beklimmen.
Zal ik rijden voor de dierbaren van zoveel mensen om ons heen wiens leven ook door kanker anders zijn gelopen dan de bedoeling was maar waarvoor het inmiddels ook een soort van normaal is geworden.

En mijn ouders zullen er bij zijn. En steunen ons doel als nooit tevoren.

Mijn moeder heeft door de inzet van onderzoekers, artsen en andere patienten na drie chemo-behandelingen extra reservetijd gekregen.
De kanker zal niet meer verdwijnen, maar mijn moeder is vastberaden op weg om een goed, gezond en gelukkig leven met kanker te gaan leven.

We gaan ons nog heel vaak realiseren dat het allemaal niet gewoon is.

En dat pikken ze ons nooit meer af.

Op de grote plaat

Nadat de hardste klap voorlopig uitgedeeld is, mijn moeder zal niet meer beter worden, worden er plannen gesmeed om het streven waar Alpe d’HuZes voor staat, ook van toepassing te laten zijn op de oma van Amy, Merel en Menno: een goed, gezond en gelukkig leven met kanker.

Er zullen nog genoeg klappen komen. Dat dringt langzaam tot ons door.

De feestdagen waren intens, anders en heftig. ‘Jullie komen Oud&Nieuw vieren, maar ik wil niet dat jullie het vieren alsof het de laatste is’. Dat ik elke jaarwisseling leef alsof het de laatste is, hoefde ik niet aan mijn moeder te vertellen.

Komend jaar gaat anders worden. Anders dan andere jaren.
Komende Alpe d’HuZes zal anders worden dan de afgelopen Alpe d’HuZessen. Mijn vader en moeder zullen aanwezig zijn, maar het is afwachten hoe en in welke conditie.

En om daar voor te zorgen, zijn we rijk met de vrienden die we om ons heen hebben. Zijn we rijk met de kaarten en lieve berichtjes die mijn ouders ontvingen van de mensen die de Alpe ook een beetje hun berg noemen. Natuurlijk ook van de mensen die dat niet doen. Zoveel steun.

Een simpel whatsapp-berichtje, midden in de nacht. Even inventariseren of het grote huis tegenover de camping wellicht een uitwijk zou zijn mocht een verblijf in hun caravan niet haalbaar zijn voor mijn moeder. Het telefoongesprek de volgende dag waarin verontrustende berichten kwamen.

Maar evengoed de afsluitende woorden ‘al moeten wij in een tentje slapen, doen we dat. Als jouw moeder maar goed slaapt!’.

Vrijdagavond keek ik naar de screensaver op mijn beeldscherm. Foto’s van Alpe d’HuZes 2010 wisselden elkaar af. Vier foto’s op rij raakten mij in het bijzonder en mijn gedachten dwaalden af en lieten me niet meer los.

Tot ‘s nachts mijn telefoon trilde; ‘Heb iets in mijn lijf wat er niet hoort’. Een nachtelijk telefoongesprek dat we liever niet gevoerd hadden. Niet hierover tenminste.

Op 5 juni fiets ik met Amy omhoog en zullen we mijn moeder in de armen vallen als we boven zijn. Precies 6 maanden nadat we te horen kregen dat mijn moeder de strijd tegen kanker moest gaan voeren.

Maar ook precies 5 maanden nadat ik het berichtje kreeg van de GVR, de Grote Vriendelijke Reus.

Maandag start ik met mijn trainingsprogramma, het schema dat mij in juni zeven keer omhoog zal brengen. Donderdag start de GVR met zijn strijd.

‘Ik ben ziek, maar ik ga overleven. Fuck Kanker!’.

Nadat jij op de grote plaat acht keer 5 kilometer achter elkaar 22% opgeknald bent eten wij samen pasta bij die kale gek op de Alpe. Of gewoon in Grootebroek.

Hang on Grillmeister… nuke the fucker!

Omdat alles ineens nog dichterbij is gekomen!

Alsof het vanzelfsprekend is, doe ik ook dit jaar weer mee. De twijfel die ik vorig jaar had, heeft dit jaar geeneens kans gehad z’n werk te doen.

De twijfel of ik deelname aan Alpe d’HuZes kon combineren met mijn werk, met mijn gezin en in het bijzonder de studie die Ayesha volgt. Het bleek afgelopen jaar allemaal te passen. Met hulp van mijn grandioze meiden en al even grandioze ouders.

Het aantal beklimmingen was niet het belangrijkste afgelopen jaar, toen ik één beklimming meer deed dan dat er eigenlijk in zat. Het was zwaar maar ik had me voorgenomen de dag te beleven en de dag te leven.

En hoe!

De ontmoeting met Sonja en Ivo die grote indruk op mij maakte. De beklimming met Team Arnhemsmeisjefiets, die voorlopig de laatste op de Alpe was. De laatste klim voor Martine die ik grotendeels met Cor reed. Allebei met onze eigen gedachten, maar in hetzelfde tempo. De finish met het team HaDeOo waar we zo warm in opgenomen zijn.

Maar ook de aanwezigheid en gezelschap van de mooie mensen die ik de afgelopen jaren tijdens en rondom Alpe d’HuZes heb leren kennen. En natuurlijk die van mijn lieve meiden en mijn even lieve ouders.

Dit jaar kende ik geen twijfel en wat ben ik blij dat ik mee doe.

In 2013 zal ik de Alpe beklimmen met Amy.

Op 5 juni beklimt Amy als deelneemster aan Alpe d’HuZus de Alpe en zal ze in de aanloop hiernaartoe haar uiterste best doen om zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor de strijd tegen kanker. Onze strijd tegen kanker.

Op 5 juni zal ik aan haar zijde rijden en zullen we elkaar samen naar boven brengen.

Op 6 juni hoop ik dat jullie mij nog zes keer naar boven willen brengen.

Zes maanden nadat de bom bij ons insloeg. Zes maanden nadat mijn moeder tegen mij zei dat ik in juni maar even wat harder moest trappen.

Op 5 juni nemen Amy en ik haar mee, en op 6 juni zal ik nog zes keer mijn lieve en dappere moeder op de bagagedrager naar boven brengen.

En zullen we samen met haar het glas heffen op het leven.

Want daar gaan we voor!

Kanker heb je niet alleen. Samen gaan we de strijd aan.

Ik hou van je mam en we zijn er voor je. 
Je bent n kanjer!